BROTHERS

REGIE: Jim Sheridan
CAST: Tobey Maguire, Natalie Portman & Jake Gyllenhaal

Het werd tijd dat Tobey Maguire en Jake Gyllenhaal eens broers zouden gaan spelen… want laten we wel zijn, ze lijken behoorlijk op elkaar. Ze hebben er een film voor uitgekozen waarin ze allebei kunnen laten zien dat ze tot de besten van hun generatie behoren. Brothers moet het namelijk voornamelijk van het acteerwerk hebben – waarmee ik niet wil zeggen dat de rest flut is; het verhaal is echter vrij eenvoudig en klein, waardoor de acteurs volop de gelegenheid krijgen om te schitteren. En dat doen ze. Noemenswaardig zijn naast Maguire en Gyllenhaal Natalie Portman als Maguires vrouw Gracie en hun twee dochtertjes.
Brothers is een remake van het Deense Brødre uit 2004; misschien een overbodige, maar dat kan ik niet beoordelen want ik heb het origineel niet gezien. Wat mij betreft niet overbodig; ik werd geroerd door het verhaal en was verrast door het indrukwekkende spel van de hoofdrolspelers.
Maguire speelt Sam die aan het begin van de film zijn broertje Tommy, het zwarte schaap van de familie, ophaalt uit de gevangenis waar hij zat vanwege beroving. Sam is captain in het Amerikaanse leger en is klaar voor een nieuwe missie naar Afghanistan; niet iets waar zijn vrouw en dochters op zitten te wachten. Deze missie gaat dan ook faliekant fout en Sam keert niet meer terug naar huis. Tommy probeert zo goed en zo kwaad als het gaat Sams gezin op te vangen en begint meer en meer een waardige plaatsvervanger voor zijn broer te worden. Maar dan blijkt dat Sam nog in leven is…
Hoewel iedereen al ver van te voren kan aanzien dat Tommy letterlijk en figuurlijk de nieuwe Sam gaat worden blijft het allemaal meer dan onderhoudend; juist omdat dat niet is waar de film om draait. Het draait om wat de mensen doormaken, en hoe ze om proberen te gaan met het verlies, en juist doordat de kijker wéét dat Sam nog in leven is (we zien ook wat hij meemaakt in Afghanistan, de enige scènes die wat overbodig aandoen) kunnen we ons ook verheugen op dat komende conflict: zeker als Tommy en Gracie troost zoeken bij elkaar.
De echte spanning zit dan ook in de scènes die volgen wanneer Sam weer terug is bij zijn gezin, en als een dolleman door het huis gaat: sterk vermagerd en met een wilde blik in zijn ogen vervreemdt hij iedereen van zich. Hoewel de echte climax aan het eind zit, is de ongemakkelijke scène aan de eettafel tijdens het verjaardagsfeestje van Sams dochtertje het meest schrijnend. Dan weet je: dat komt eigenlijk nooit meer goed.

DRIE SCHILDPADJES