NINE

REGIE: Rob Marshall

CAST: Daniel Day-Lewis, Marion Cotillard, Kate Hudson, Penelope Cruz, Judi Dench, Nicole Kidman, Fergie en Sophia Loren

Rob Marshall maakte in 2003 furore door heel veel Oscars te winnen voor de musicalverfilming Chicago. Hoewel dat misschien een beetje te veel eer was, maakte het wel nieuwsgierig naar 's mans vervolgfilms. Dat was Memoirs of a Geisha (niet gezien) en nu dan weer een musical, Nine (en voor 2011, zo zie ik op IMDB, de nieuwe Pirates of the Caribbean; als Jack Sparrow maar niet gaat zingen...). Met na Chicago wederom een fijne neus voor casting: Daniel Day-Lewis, de acteur die zeer kritisch zijn rollen kiest (wat vrijwel alleen maar meesterwerken oplevert, zie bijvoorbeeld Gangs of New York en in 2007 nog There Will Be Blood waar hij een Oscar voor kreeg) en een hele rits Oscarwinnende leading ladies: Marion Cotillard (La Vie en Rose), Penelope Cruz (Vicky Cristina Barcelona), Nicole Kidman (The Hours), Judi Dench (Shakespeare in Love) en Kate Hudson (eh... geen Oscar). Ironisch genoeg zijn de uitblinkers in deze film degenen die géén Oscar op hun cv hebben, op Cotillard na dan. De film gaat over het maken van een film: Day-Lewis speelt Guido Contini, een Italiaanse filmregisseur, inclusief accent (niet misplaatst gezien de opzet van de film: grotesk en theatraal), lichtjes gebaseerd op Federico Fellini, die zijn negende film probeert te maken. (De titel van de film is dan ook op dit feit gebaseerd en niet op het aantal vrouwen dat in deze film zijn leven beheerst, dat zijn er namelijk acht.) Hij wordt hierbij plezierig en ongewenst afgeleid door achtereenvolgens zijn minnares (Cruz), zijn muze (Kidman), zijn writer's block, een Amerikaanse journalist (Hudson) en zijn eigen vrouw (Cotillard). Die laatste twee zijn het interessantst in Nine: Hudson omdat ze met een groot shownummer laat zien dat ze meer kan dan alleen maar in duffe romcoms spelen, en Cotillard omdat ze met veel gevoel en in weinig tijd indrukwekkend duidelijk weet te maken dat het afzien is als je partner een grillige, egoïstische beroemdheid is. Voor Day-Lewis is er niet heel veel te doen: zijn karakter ontwikkelt zich wel; hoewel je aan het eind van de film niet echt de indruk krijgt dat ie iets geleerd heeft, maar de film gaat in ieder geval gemaakt worden; en voor de rest is de film een opsomming van musicalscènes. Die er stuk voor stuk wel goed uitzien. Voor musicalliefhebbers een redelijke must see, voor anderen een fijn tussendoortje.

3 SCHILDPADJES