EINDELIJK DE PRINSES GERED

Waarom Prince of Persia zowel bevredigend als teleurstellend is

Verslaafd was ik. Ik ben uren- en urenlang, nog voor prins Dastan prins Dastan heette, prins Dastan geweest. Zwervend door kerkers en catacomben, springend over kloven die te breed waren, mezelf op het laatste nippertje vastklampend aan een uitstekend plankje dat ai! al dan niet afbrak, waarna ik in de diepte stortte en er een akelig grafmuziekje opsteeg. (Nog erger: de ‘klaptanden’, zoals ik ze destijds noemde, een soort guillotine met een snap snap-geluid, waar je of als een kip zonder kop door heen moest rennen – met het gevaar te eindigen als voornoemde kip – of die je met precisie, stapje voor stapje, kon naderen; even het juiste moment afwachten en dan hup, erdoor. Maar: kwam niet te dichtbij want dan werd je alsnog doormidden gehakt.) In gevecht met poortwachters, skeletten, gevaarlijke kaliefen en zelfs mijn eigen spiegelbeeld. Toverdrankjes drinkend om kracht te vergaren. En altijd op reddingsmissie, om de knappe prinses te redden. Of althans knap, dat had ik er zelf bij verzonnen, want zo knap was de 2D-versie die je in het begin van het spel in slechts een oogwenk mocht ontmoeten nu ook weer niet. Maar prinsessen zijn er nu eenmaal om gered te worden. (Overigens, op deze link http://www.youtube.com/watch?v=_zyQ_OVyhNE is te zien hoe het spel er destijds uitzag, inclusief openingsfilmpje, en ik neem m’n woorden terug, voor een 2D-prinses mag ze er best zijn.)
Ik herinner me slechts eenmaal dat ik het spel uitspeelde, dat ik, dat Dastan, de prins, de prinses redde. Als ik het me goed heug kreeg ik een wat platonische kus. Einde verhaal. Vervolgens weken, maanden, niet meer naar de prins van Perzië omgekeken. Ooit de draad weer opgepakt, weer even die dagen van verslaving, van het thuiskomen en direct achter de computer kruipen, maar nooit meer de prinses gered.

Still uit de eerste Prince of Persia-game uit 1989.

Nu is Jake Gyllenhaal prins Dastan. Maar hij lijkt in niets op mijn prins; hij is gebaseerd op een gepimpte Prince of Persia van een latere versie van het beroemde computerspel. Niets geen wit pakje en blond haar (althans, daar kwam ik achter toen ik vele jaren later het spel weer eens uitprobeerde op een kleuren-pc: de prins had geel haar!), maar lange, golvende manen, ongeschoren, breed en gespierd, gehuld in lange mantels en altijd een kromzwaard of mes bij de hand. Ik deed het destijds met een degen (en versloeg er iedereen mee). Afgezien van de details: hoe is de film? De film is zeer bewust in de markt gezet als een grote zomerblockbuster à la Pirates of the Caribbean. Niet voor niets de ondertitel The Sands of Time (zoals ook de drie Pirates-films een ondertitel meekregen, deel 1 heette officieel al Pirates of the Caribbean: Curse of the Black Pearl): hier wordt een heuse franchise in de markt gezet. Er zal ongetwijfeld een vervolg komen, maar tippen aan Pirates doet het niet; de film is een stuk serieuzer en vooral dat maakt het allemaal wat minder tot een guilty pleasure als het piratenspektakel. Maar laat ik ophouden met vergelijken met die andere film van überproducer Jerry Bruckheimer, het gaat hier om mijn jeugdherinneringen aan het spel en de filmervaring die ik had.
Tot mijn verrassing is de prinses niet meer het weerloze schepseltje hoog opgesloten in het paleis: deze prinses hoeft niet meer gered te worden. Sterker nog, prinses Tamina (gespeeld door de Britse Gemma Arterton, die na haar doorbraak in de laatste Bondfilm Quantum of Solace en een wat ondankbare rol in de saaiste blockbuster van 2010, Clash of the Titans, hier een sterke heldin speelt – al deed ze me af en toe ook denken aan de kirrende Elizabeth Swann/Keira Knightley in, daar gaan we weer, Pirates) is een dame waar je geen ruzie mee moet krijgen, die de Heilige Stad van de Dagger Of Time (ik zou niet weten hoe je dat fatsoenlijk in het Nederlands vertaalt) moet bewaken. En dat doet ze met verve; prins Dastan krijgt er flink van langs als hij deze dagger bij toeval in handen krijgt. Op dat moment ontspint zich dan ook het verhaal: alles draait om die dolk waarmee je de tijd kan beheersen. En u weet: als zo’n ding in slechte handen valt, verstop je dan maar. De slechte handen zijn in deze film in goede handen bij Ben Kingsley, de acteur die tegenwoordig grossiert in het spelen van alleen nog maar bad guys, wat de spanning er toch een beetje afhaalt.
Het verhaal doet er uiteindelijk ook niet zo heel veel toe, als het maar entertainend genoeg is. Daar slaagt de film slechts gedeeltelijk in. De actiescènes zijn allemaal wat obligaat, de humor, op een wat
clichématige rol van Alfred Molina als op goud beluste koopman die verzot is op struisvogelraces na, ontbreekt vrijwel volledig, maar Jake & Gemma vormen een goed op elkaar ingespeeld, dynamisch Tom & Jerry-duo. Samen maken de prins en de prinses van Perzië deze blockbuster tot prima zomervermaak. Ik zou het echter wel leuk hebben gevonden als er wat geknipoogd zou worden naar dat allereerste platformspel, waar het allemaal mee begon in 1989. Eén skelet dat piepend en rammelend maar toch in een vloeiende beweging op zou staan, één toverdrankje waar je onzichtbaar van wordt, één valkuil met spiezen. Niets van dat alles. Aan het eind blijkt Kingsley slecht (maar dat wisten we al) en blijkt Tamina toch nog even gered te moeten worden door prins Dastan, die, gelukkig dat dan weer wel, al met net zo’n platonische kus beloond werd als ik destijds.

Prince of Persia: The Sands of Time
Regie Mike Newell, met Jake Gyllenhaal, Ben Kingsley en Gemma Arterton